ในขณะของการเดินทางมาโรงเรียนเช้าวันนี้

เด็กนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ได้เอ่ยถึงการท่อง ก.เอ๋ย ก.ไก่

ทำให้ฉันนึกถึงสมัยที่ฉันยังเด็ก ๆ ก.เอ๋ย ก.ไก่ จะดังขึ้นทุกเช้า

เนื่องจากสารถีเจ้าของชีวิตฉันได้บ่นพร่ำพรรณามิเว้นวัน

จนฉันจำได้มิรู้ลืม.......

ความคิดสะดุดลงกับคำถามของนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1

" พี่ขวัญ ท่อง ก. เอ๋ย ก. ไก่ ได้ไหม "

ฉันหันไปยิ้มให้กับเจ้าของคำถามนั้น มันนานมากแล้วที่ฉันลืมนึกถึง

วันคืนแห่งอดีต ฉันเงียบ...พร้อมกับตอบคำถามตัวเอง

" ฉันลืมเลือนสิ่งเหล่านี้ไปหรือยังนะ "

มีหลายส่งหลายอย่างที่เราอยากทำ มีหลายสิ่งหลายอย่าง

ที่เป้นความทรงจำใหม่ ใหม่ เกิดขึ้นในแต่ละวัน

แต่ในขณะที่สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้น

ความทรงจำเก่า เก่า มากมายก็ถูกลบเลือน

ฉันตอบน้องคนนั้นไปว่า.....

" ถ้าให้ท่องคงท่องไม่ได้ แต่ถ้าให้เขียนคงเขียนได้"

เมื่อตอบเด็กคนนั้นไปแล้ว ฉันก็เริ่มท่อง ก. เอ๋ย ก. ไ่ก่ ในใจ

แล้วนึกขำตัวเองที่บางตัวก็ลืมเลือนไป

แล้วก็ท่องวนไปวนมาอยู่อย่างนั้นตลอดทาง

จนมาถึงโรงเรียน

........................................................................................................

ระหว่างการเดินทางของตัวอักษรมากมายที่พรั่งพรูออกจากสมอง

บางครั้งเราก็ลืมคำนึงถึงที่มาของมัน..........

ก. เอ๋ย ก. ไก่

ข. ไข่ ในเล้า

ข. ขวด ของเรา

ค ควาย เข้านา

ค คน ขึงขัง

ฆ ระฆัง ข้างฝา ^O^